Huissleutel

21 februari 2008 vandaag, 16:32

Weer een hoofdstuk in mijn openbare leven op hyves. Een soort van einde van een hoofdstuk in een boek. Misschien voel je ‘em al aankomen. Die jongen op wie ik verliefd ben/was: wat nog niet echt officieel iets was, zal ook nooit iets worden. In feite zijn er misschien verschillende redenen te noemen om het stop te zetten, maar van mijn kant kon ik het niet meer verantwoorden naar God.Wat ik voor hem voel is echt, en ik voel nog steeds wel voor hem. Ik hoop dan ook dat we vrienden kunnen blijven. Maar dat zien we wel…

Dit keer heb ik niet de bijbel opengeslagen en een pakkende tekst gelezen. Of een preek gehoord die mij rechtstreeks aansprak. Dit keer sprak mij aan wat ik al wist. En het draaide niet zozeer om de seksuele handelingen die wel of niet mogen. Alhoewel God duidelijk een afkeer heeft tegen (bepaalde) seksuele handelingen tussen gelijk gesekste mensen. Het gaat echter volgens mij om de eenheid.

Eenheid is voor mij één van de belangrijkste woorden in dit hele gedoe. God heeft in het begin Adam gemaakt. Een man naar Gods beeld. Hij schiep Eva, een vrouw naar Gods beeld. Twee totaal verschillende spiegels van wie God is. Samen zijn zij een ultiem beeld van God. Er is geen ander alternatief daarvoor mogelijk of gewenst. Ik voelde dat ik hem een plek in mijn hart wilde geven of had gegeven, die niet voor hem bedoelt was.

Ik heb het misschien teveel gewild. Een relatie, een jongen en verder. Misschien dat ik daardoor niet naar mijn innerlijke stem luisterde, waar ik daarvoor zo vaak direct altijd naar luisterde. Nu ging dat veel moeilijker. Ik voelde geen “aanklacht” dat ik fout bezig zou zijn, maar misschien wilde ik daar ook wel gewoon niet aan.

God was er wel bij, vanaf het begin. Ik weet zeker dat Hij er bij was. Zo vaak gebeden dat Hij ons wilde leiden. En dat is voor mij ook wel merkbaar geweest afgelopen periode. Het voelde oké allemaal, maar tot hier en niet verder.

Deze jongen zal de enige zijn met wie ik zo’n relatie heb gehad of zal hebben. Ik schrijf dat nu zo stellig, maar ik weet natuurlijk niet wat de toekomst brengt. Wel is dit mijn uitgangspunt. Het is een mooie tijd geweest, het was leuk en goed. Dat maakt het ook zo pijnlijk om er een punt achter te zetten.

Een poos geleden was er een preek in de kerk, het maakte veel indruk op mij. Het ging over toewijding aan God. Mijn binnenste schreeuwde dat mijn leven daar om draaide! Daar wil ik naar terug.

Ik heb ook wel spijt. Ik kan niet achter alles staan hoe het is gegaan. Vergeeft God het mij?

Verrassend hoe rustig ik mij nu toch voel.