Huissleutel

Woensdag 2 april 2008, 23:30

Dan is nu eindelijk de tijd gekomen. Het lang verwachte vervolg op “Liefde… tranen. *Zucht*” , de blog over de beëindigde “relatie”. Relatie tussen haakjes want het was namelijk nog niet officieel iets. En toch beschouw ik het wel een beetje zo. Na dat blog, geschreven op 21 februari, is de wereld niet stil blijven staan. De wereld draaide gewoon door. Ook ik draaide figuurlijk bijna door. De maanden daarvoor waren al inspannend, daarna werd het alleen maar gekker. Ik huil niet snel, maar ik heb gehuild. Meer dan eens. Ik wil meestal mijn aandacht richten op iemand anders, maar ik kon wekenlang de energie niet vinden om mij met iemand anders of wat dan ook bezig te houden. Pas een week of wat geleden voelde ik mij sinds lange tijd mijzelf. Een voorzichtig gevoel van thuiskomen.Het was mijn eerste, echte verliefdheid. Een verliefdheid die niet alleen in mijn hart en hoofd was, maar die ik deelde met degene op wie het gericht was. Ik was een puber in de liefde. Ongemakkelijk eerste stappen zettende. Ik merkte dat ik de ander heel diep in mijn hart liet. Dieper dan dat iemand anders ooit is geweest, behalve God. Een nieuwe ervaring. Nu denk ik te weten wat God bedoelt met twee mensen die een eenheid worden. Je zo innig verbonden voelen dat het niet slechts een keuze alleen is, maar dat je hart die ander inbedt om daar niet meer weg te laten gaan. En bij mij was dat nog maar amper een maand bezig, en het voelde al zo sterk. Wonderlijk hoe God dat heeft gemaakt.

Gelukkig hoefde ik niet in mijn eentje af te kicken van die verliefdheid. Ik kreeg er “uitleg” over van vrienden. Over welke fases elkaar zouden opvolgen. In grote lijnen zou ik verdriet hebben van het opbreken, dan denken er overheen te zijn en dat het vervolgens weer dubbel zo hard terugkomt. En dat ik die ander niet wil haten, maar dat toch ga doen en dat dát er gewoon bij hoort. Al is haten wel een groot woord. Heb ik die fase al gehad?

Eerst dacht ik dat het wel zou meevallen hoe voorspelbaar het afkicken van verliefdheid is, maar het bleek echt zo te gaan. Verliefdheid houdt zich aan een schema, blijkt. Dus enkele van die fasen ben ik nu al doorgegaan. Toch merk ik dat ik er niet helemaal overheen ben. De verliefdheid is weg, hij is uit mijn hart. In ieder geval van die plek. Maar terwijl hij doorgaat met zijn leven merk ik dat ik dat wel eens moeilijk vind. Hij lijkt zo makkelijker de draad weer op te pakken. Gun ik hem dat? Ben ik jaloers?

Hij zat op die diepe plek in mijn hart ingegroeid. Als een woekerplant? Want ik heb grote moeite moeten doen om de oorspronkelijke bloem die er stond, weer te laten bloeien op die plek. Ik heb getwijfeld aan God. En als ik zeg getwijfeld, dan bedoel ik big time getwijfeld. Bijna net zo erg als in mijn eerste tienerjaren. Ik merkte wat verliefdheid met mijn persoon deed. Hoe gevoel mij kan beïnvloeden. Hoe geloof afhangt van gemoedstoestand. Ik las de bijbel, dacht na over getuigenissen van mensen en dacht na over mijn gelovende leven. Wat is daar veel van gebaseerd op gevoel en domweg vertrouwen! Vertrouwen of aangeleerd geloof? Kon God de test aan? Liet Hij zich bewijzen door feiten? Of komt Hij slechts voort uit de wens van de mens? De bijbel is prachtig, maar zelfs daarin wordt vaak uitgeroepen de vraag waar God is. En zelfs dat God niet te “ontdekken” is door mensen (Prediker 8:17). Hoe kan ik dan weten dat God echt iemand is? God stond in de verte met de rug naar mij toe.

Door de hele verliefdheid afkickperiode werd mijn hele ik tot op de grondvesten geschud. Het kwam allemaal op losse schroeven te staan. Ik voelde mij niet thuis zoals ik mij thuis had gevoeld. Mijn zekerheden, in het bijzonder mijn geloof, waren niet mijn zekerheden meer. Daar bovenop komen nog de schuldgevoelens. Ik was te ver gegaan, verder dan ik dacht dat God oké vindt. Had ik niet zelf met mijn geile kop besloten om toch datgene te doen? Was het God niet die met de rug naar mij stond, maar had ik nu zelf bewust God de rug toe gekeerd en was de deur nu dicht? Ik bad om vergeving. En nog vertel ik Hem van mijn spijt.

Nu ben ik aan het thuiskomen bij mijzelf, als na een lange periode van afwezigheid. Het huis staat er leeg bij. Leefbaar maar nog niet ademend. Er ligt stof op de meubelen van verwaarloosde zaken. Toch is mijn hart weer van mij. God staat niet meer op de drempel waar ik Hem ongemerkt had heen gewerkt. Hij is weer binnen en neemt één voor één weer intrek in de kamers waar ik Hem in toelaat. Nog steeds heb ik mijn sceptische vragen soms. Ik ben er zeker kritischer ten opzichte van geloof uitgekomen. Maar ik zit nog middenin dat proces. Zeker is wel, Hij is mijn God!

Nog steeds zijn er ups and downs. Soms even heftige downs, andere keren weet ik van mijzelf dat het na een paar uur wel weer over is. Ik hoef mij niet altijd even serieus te nemen. En het leven gaat door. Gelukkig wel.

Ik ben blij dit allemaal te hebben meegemaakt en ervaren. De geweldige en de moeilijke dingen. Leren doe je van het leven zelf en niet uit theorie. Ik wil niet verbitterd raken of haten. Niet naar diegene. Niet in het algemeen. Ik wil mijn hart niet op slot zetten voor pijn. Want dan doe ik ook de deur dicht voor de mooie dingen.

En ik leer. Mijn manier van leven en mening over zaken heeft zich al sterk gevormd door de jaren heen. Maar ik beweer niet de volledige waarheid te hebben over o.a. homoseksualiteit, relaties en andere gelinkte onderwerpen. Anderen hebben ideeën bij die onderwerpen, die voor mij nieuw zijn. Mijn mening is niet van steen.

In mijn hart is plaats voor God. Tot nu toe is er in mijn hart is niet plaats voor één iemand. In mijn hart is alleen plaats voor veel personen.

Bedankt, en spreek je laterr

( wat is verliefdheid een irritant gedonder )

“Liefde… tranen. *Zucht*”
Prediker 8:17