Huissleutel

8 jan 2008, 19:05

Ook ik heb die vlindertjes, een op hol geslagen hartje en krijgt het warm van binnen. Alleen, er is een kleine kink in de kabel. Ik val op jongens. Vanuit mijn geloofsovertuigingen heb ik besloten om geen relatie aan te gaan met een jongen. Om één of andere reden heeft God dingen in de Bijbel geschreven waar vanuit ik op maak dat Hij een relatie tussen twee mannen, zoals tussen een man en een vrouw, verkeerd vindt. En omdat Hij degene is die ik wil volgen, omdat Hij God is, wil ik naar Hem luisteren.

Mijn hart (d.w.z. mijn verlangen) richt ik op God. Echter, mijn hele hart? Want waarom zou er strijd zijn in mijn binnenste, wanneer ik mijn hele verlangen op Hem richt? Hoe dan ook: mijn hersenen zeggen éne, mijn hart zegt twee andere dingen. Vervolgens begin ik langzaam aan gek worden. En wanneer ik er niet meer uit kom, kan ik maar één ding doen: bidden en Bijbellezen. Omdat die zaken mij terug brengen naar mijn Bron. Mijn Vader.

Vóór God leg ik al mijn gedachten en gevoelens neer in gebed. Dat Hij mijn nummer één is, dat ik niet mijn leven lang alleen wil blijven, dat ik verlang naar iemand die ik lief kan en mag hebben. En ik bid om wijsheid. Stel dat ik op een zijspoor zit. Denkende te doen wat God behaagt, maar in feite mij richt op wetten waar God een andere bedoeling mee heeft, dan een relatie in de weg staan. Of iets anders waar ik geen weet van heb.

Ik claim niet de waarheid in pacht te hebben. Alleen zolang ik niet van God en de Bijbel een andere keuze zie, wil ik geen andere keuze maken. Na mijn gebed heb ik de Bijbel opengeslagen om te zien of God iets door zijn Woorden zegt tot mij. Altijd link om maar gewoon de Bijbel open te slaan, maar God is een persoon zonder twee gezichten, alles wat er staat is waar, alleen niet alles heeft op dat moment betrekking op je. Ik kwam uit bij een paar woorden en een tekst uit die mijn aandacht pakte.

Het eerste was in de evangeliën. Er staat dat Jezus nooit iets sprak tot de menigte mensen, dan alleen in gelijkenissen. In het oude testament kwam ik bij een gebed van Salomo, bij het in gebruik nemen van de tempel. Het ging over wanneer er zonden waren, en Israel zou bidden voor vergeving, dat Salomo de zekerheid uitspreekt dat God zal vergeven. Een zin viel mij op: “Want Gij wijst hun de goede weg waarop zij moeten wandelen”. Ik mag erop vertrouwen dat God mij ook zal leiden op de weg die ik moet bewandelen. Uit datzelfde hoofdstuk kwam ik bij: “hoor Gij dan uit de hemel, en grijp in”. Over een onschuldige die onrecht over zich afroept door een vervloeking (als ik het tenminste goed lees). Hoe dan ook: dit gebed van Salomo zie ik ook als het uitspreken van een zekerheid. Wanneer ik misschien op een dwaalspoor zit en doe waarvan ik denk dat het de juiste weg is, maar God heeft het niet zo bedoelt, dan zal Hij ingrijpen.

Na het bidden, voelde me ik rustiger. Misschien heeft God het van mij nodig, dat ik mijn leven zo leef als nu. Zonder relatie. Als God het anders heeft bedoelt, sta ik er open voor mocht Hij het mij duidelijk maken.

Dit was in het kort een stukje van mijn leven met God. Ik hoop dat je er wat aan had. En nog één ding: wees niet lauw in geloof. Je weet van jezelf of je in God gelooft of niet. Laat dat ook merken in je leven.

Reacties zijn welkom