Huissleutel

Door de deur heen naar de gang klinken geluiden, gedempt hoor ik muziek. Twee mensen praten. Voetstappen door de gang. Hier in de kamer is het stil. Het ruikt wat muffig. Slechte ventilatie. Op bed ligt een vers gekocht brood, bovenop een stapel T-shirts wat nog opgevouwen moest worden. In de vuilnisemmer onder de gootsteen ligt een net leeggegeten bakje chocolademousse. Op de grond lig ik. Languit op mijn rug. Onder mijn hoofd vandaan stroomt een beetje bloed op de vloerbedekking.

Ik kijk naar mijzelf. Dit had ik niet verwacht. In een waas van verbazing en kalmte zit ik op mijn bed. Ik ben dood, schiet er door me heen. Daar lig ik. Ik buig me voorover en voel de huid van mijn arm. Het is minder warm dan normaal. Mijn hoofd ligt wat vreemd. Niet op een relaxte manier. Dat komt vast door de val tegen de bedrand aan. En daar denk ik dan weer aan hè, of ik er wel goed bij lig.

Vreemd om te zien hoe het lichaam daar zo stil ligt. Niets beweegt. Zelfs niet mijn borstkas, of handen. Ik ben dood. Dit was het leven voor mij en nu niet verder. Shit, ik had morgen afgesproken met mijn reboundgroepje. Nu moeten ze het met één iemand minder doen. Aan de andere kant, nu hoef ik daar in ieder geval niet meer over te stressen. Zo, dit is wel onverwacht zeg. Ik heb me op niets voorbereid. Kijk, dat moest ik ook eerder doen. Mijn wachtwoorden voor de mail en hyve doorgeven zodat iemand dat kan regelen. En een brief aan mijn ouders schrijven. Daar had ik al vaker aan gedacht. Maar ja, nu te laat…

Stilte. Het wordt donkerder in de kamer. Aan de gordijnrails hangt nog kleding aan hangers te drogen. De net nieuw gekochte deo staat op het plankje boven de wastafel. Achter de deur is het stil. Ze zijn vast en zeker vertrokken. Ik zal misschien morgen pas gemist worden. Ook niet verrassend. Wie verwacht nu dat een jonge twintiger een hartaanval krijgt? De dood komt echt onverwacht. Iedereen zegt het wel, maar gelooft het eigenlijk niet. Mensen die het niet zeggen, durven al helemaal niet aan doodgaan te denken. Ze zijn bang. Zij geloven liever dat hun leven nooit stopt en alles maar doorgaat. Zijn die mensen bang voor hun eigen dood of de dood van geliefden? Dood van geliefden begrijp ik wel. Ik kan mij niet voorstellen hoe het is om een gezinslid of beste vriend te moeten verliezen. Dan pas begrijp je hoeveel diegene voor je heeft betekend. En dat je het diegene niet vaak genoeg hebt vertelt. Alweer te laat. Ja, het verliezen van dierbaren is om bang van te worden.

Hmm, zucht. Wat nu dat je zelf doodgaat? Is dat iets om bang van te worden? Om angst voor te hebben? Misschien wel de manier waarop, maar daar denk ik maar niet over. Waar anderen vooral bang voor zijn is wat er na de dood volgt. En vooral dan de t -splitsing hel of hemel. Mensen die met de vraag zitten of ze wel goed genoeg hebben geleefd. Niet te vaak tegen Gods stem in zijn gegaan of twijfelen wel echt te geloven. Ze vragen zich af: is alles wat ik heeft gedaan genoeg om in de hemel te komen en is alles wat ik niet heeft gedaan, te weinig om niet in de hemel te komen? Ik denk na. Als ik alles optel vraag ik me af, kom ik wel in de hemel?

Ik ga na wat ik heb gedaan in mijn leven. Een hele lijst met fouten komt te voorschijn. Kleine fouten die de lijst alsmaar langer maken. Grote misstappen waar ik beschaamt op terugkijk. Wat ben ik een mislukking. Is dit mijn leven geweest? Ben ik zo met anderen om gesprongen? Ben ik zo met mijzelf omgesprongen? Onheilig, komt in mij op. Ik ben onheilig. Smerig en vies door mijn daden en denken. Hoezo ben ik door mijn geloof in Jezus geheiligd, “apart gezet”? Heb ik alles gedaan wat Hij van mij vroeg? Al die opdrachten, regels en waarschuwingen. Ik heb niet voldaan aan dat alles. Ik heb misschien niet eens mijn best gedaan en al had ik dat wel, dan nog zou ik een sukkel in geloof zijn.

Wat ben ik een sukkel in geloof. Het dringt tot mij door, ik heb het niet verdiend. Ik heb het niet verdiend, maar ik weet wat ik van God heb gekregen. Een plaatsvervanger. Mijn opgebouwde schuld ten opzichte van God wordt mij rechtelijk kwijtgescholden. In Gods ogen voldoe ik niet en maak ik fouten, zelfs nadat ik mijn leven op God ging richten. Ben ik even blij dat ik door de bijbel weet en ook in mijn hart, dat God oproept om onze medemensen te vergeven, omdat Híjzelf ons al vergeeft! Jammer dat ik in mijn leven niet meer heb gedaan voor Hem, Hij verdient het. Maar ik ben als ware door het vuur heen gered. Zodat ik het vuur zelf niet hoef te zien.

Ik zit op mijn bed, met naast mij op de grond mijn lichaam. Dat was het dan. Dat was mijn leven. Hij heeft mij niet meer nodig hier. Mijn leven is klaar. Gods plan is klaar. Even kijk ik rond in wat eens mijn studentenkamer was. Ik ben verdrietig. Alle mensen met wie ik een vriendschap had, daarvan is de verbinding nu verbroken. Ik ben gestorven met herinneringen aan mensen, die alleen ik heb. Met mij sterft een gedeelte van een ander. Met de dood van een ander verlies je een gedeelte van jezelf. Datgene wat je met de ander deelde. Ik sta op van bed. Het is tijd. Niet door eigen kracht, of door goed te leven, zie ik daar in de verte een poort wijd openstaan. Daar staat Hij. Een Vader van een verloren zoon, met in Zijn handen nieuwe, witte kleren. Ik ga naar huis!

I Korintiërs 3: 12-15: Iemands werken en redding.

Jesaja 53: 5, 6: Plaatsvervanger voor ons.

Matteüs 18: 21-32: De koning die een slechte slaaf alles had vergeven omdat hij er slechts alleen om vroeg.

P.S.: Ik leef nog wel hoor!!

Enne.., reageer gerust als je wilt. Eerlijk gezegd, ik ben gewoon ook benieuwd wat je van de blog(s) vindt …