Er was eens… Eej-Djee

Er was eens een jongen van 14 jaar. Hij heette Eej-Djee. Het was een hele normale, doorsnee jongen. Of toch niet? Hij hield van sporten en dan vooral van een potje voetballen. Een aardige en grappige knul. En soms een beetje onzeker, maar hé, wie niet?! Wanneer we anderen zouden vragen wie hij was, zouden ze al snel zeggen: “Dat is die aardige en soms ook best wel drukke Eej-Djee!”

Eej-Djee is dus net zo als alle andere 14-jarige jongens. Hoewel er van hem natuurlijk maar eentje op de hele wereld is. Maar niet alleen dat, nee, hij is ook nog eens een superheld! Wie? Eej-Djee? Ja! Maar hij loopt er niet zo mee te koop. Hij is bescheiden. Bovendien is hij geen superheld zoals Superman of Batman. Nee, Eej-Djee loopt gewoon met z’n beide benen op de grond. En in normale kleding, meestal helemaal met de tijd mee.

Wanneer zou je hem dan in actie kunnen zien als superheld? Nou, dat zal ik je vertellen… Er was eens een meisje. Een heel lief meisje. Zij had stiekem een oogje op hem zonder dat hij het wist. Steeds keek ze verliefd naar hem om wanneer zij elkaar voorbij liepen. En dan vloog ze verder op een roze wolk, denkende aan de prachtige glinsterende ogen van hem. Maar Lief Meisje keek nooit te lang in de ogen van Eej-Djee, want ze was heel verlegen.

Nu was het geval dat Eej-Djee zelf ook vlindertjes in de buik had, en dat was van… Lief Meisje! En telkens als hij haar zag lopen, het leek wel of ze zweefde, glinsterden zijn ogen. Maar omdat hij een beetje onzeker was, durfde hij haar niet te vertellen van zijn liefde voor haar.

Op een dag was Lief Meisje in het stadion van Feyenoord. Zij verkocht pizza aan de bezoekers. Al de hele dag stond zij achter de toonbank de bezoekers van hun geld af te helpen. Ughe, ik bedoel, ze bediende elke klant vriendelijk en gaf hun heerlijke pizza’s. Wel in ruil voor geld uiteraard. Maar hoe dan ook… Lief Meisje was heel ergens anders met haar gedachten dan bij de pizza’s. Waar anders kon ze aan denken, dan aan Eej-Djee. Dromerig staarde ze voor zich uit en gaf de klanten steeds Hawaï pizza, omdat die nu eenmaal binnen handbereik klaar lagen.

Juist diezelfde dag, hoe toevallig, was Eej-Djee met vrienden een wedstrijd aan het kijken in De Kuip. Voor de onwetende mens: dat is het Feyenoord stadion. Hoewel voetbal één van de grote liefdes is van hem, kon Eej-Djee maar aan ding denken. Pizza’s. Dat was echt een lievelingsgerecht van hem. Maar nog meer dacht hij aan Lief Meisje. Zijn hart sloeg over zodra hij aan haar mooie ogen en die lieve glimlach dacht.

“Pardon, meisje, maar dit is niet de pizza die ik vroeg,” sprak een klant nors. Lief Meisje werd wakker en gaf een andere pizza aan de man. Dacht ze. Maar de man was nog steeds niet tevreden. “Dit is een kartonnen bodem!” De klant werd boos en ging helemaal uit de hoogte doen. “Zulke meisjes als jij horen niet zulke mensen als ik te bedienen. Ik ben veel beter dan jij, bovendien verdien ik een aardig salaris al zeg ik het zelf en zul jij ook wel niet zo slim zijn als ik ben.”

Lief Meisje was helemaal overrompeld. Het huilen stond haar nader dan het lachen. Binnensmonds sprak ze zacht: “Oh, was Eej-Djee maar hier om mij te redden.”

Midden in het publiek hoorde Eej-Djee opeens een bekende stem. Zijn superheldengehoor ving het hulpgeroep op van…Lief Meisje! Ze was in nood! Snel pakte Eej-Djee zijn portemonnee. Want als hij haar toch ging redden, kon hij misschien ook wel ergens een pizza kopen onderweg. Je weet maar nooit.

Ongelofelijk maar waar, het lukte Eej-Djee om Lief Meisje te vinden tussen de duizenden bezoekers van De Kuip. Het zal zijn superheldtalent wel zijn. Of zijn voorliefde voor pizza’s. Hoe dan ook… Daar zag hij Lief Meisje zacht snikkend achter de toonbank staan, terwijl er een behoorlijk arrogant kijkende man met haar in gesprek leek te zijn.

Met zijn schouders naar achteren en met zijn zonnebril op, liep Eej-Djee stoer naar de arrogante man. Hij ging pal voor hem staan. Lief Meisje zag opeens haar grote liefde vóór haar staan. Ze keek vol bewondering naar hem. Althans, zijn rug. Eej-Djee balde zijn vuisten en maakte zich klaar om uit te zwaaien. De arrogante man was opeens niet zo arrogant meer. Je zou het bijna angst kunnen noemen. De man sloot zijn ogen en kromp ineen want hij dacht dat hij een knal in zijn gezicht zou krijgen. Maar dan tikt Eej-Djee hem op de schouder en zegt: “Beste meneer, ik heb een hekel aan mensen die arrogant doen. Zou u dat misschien niet meer willen doen?”

De man viel flauw achterover van verbazing. Maar Eej-Djee was tevreden. De man hield nu tenminste zijn mond. Hij draaide zich om en werd gevangen in de blik van Lief Meisje. Ze was namelijk net een blik ananas aan het open maken voor de Hawaï pizza’s. Nee, grapje. Hij keek diep in de ogen van Lief Meisje. Hij verdronk er bijna in. Lief Meisje zweefde bijna over de toonbank heen. Ze stamelde: ”… ha-ha-ha-ha-l-l-l-lo-lo-o-o-o-w-w…” Opeens was het voor hen allebei duidelijk: ze vonden elkaar lief! Aaahw.

Met zijn superheldtalenten lukte het Eej-Djee om samen met Lief Meisje in de Vip-ruimte te komen. Misschien waren het niet zijn superheldtalenten, maar de kaartjes die hij had gewonnen bij een wedstrijd. Toch konden ze daar rustig aan een tafeltje van een lekkere pizza genieten. Lief Meisje stamelde al veel minder, na twee uur, en vroeg hem: wat wil je later worden? Eej-Djee antwoordde haar: “geen idee, ik laat me leiden door God.” Als het kon, was Lief Meisje nu nog veel verliefder dan ze al was.

Samen leefden ze nog lang en gelukkig.

By the way, dit is een fictief verhaal natuurlijk
Wel gebaseerd op feiten.
Maar wel verzonnen dus.
Behalve de feiten.
Die zijn namelijk niet verzonnen.
Snaps??

(Eindelijk eens een luchtig blogje… )