Ik geloof/is geloof verspilde moeite?

Stel, stel dat het christelijk geloof een traditionele leugen is. Overgebracht van generatie op generatie. Waardoor de lengte van bestaan zelf een bewijs wordt om het te geloven, omdat het zich al zo lang lijkt te hebben bewezen. Misschien is wat “wij” als christenen als doel en richtlijn hebben om naar te leven, een verzonnen iets. Want wat meer is de bijbel, dan een oud boek waarvan de schrijvers stuk voor stuk dood en verteerd zijn? Zonder gelegenheid om met hen in gesprek te gaan over wat zij hebben geschreven. Als het al goed vertaald is en als de schrijvers al echt hebben bestaan.

Wat voor geheimen heeft de natuur in zich, wat wij tot wonderen van God rekenen?

Welke diepten verbergt de mens, wat tot goddelijk ingrijpen wordt verheven?

Stel dat wat wij denken over goddelijk ingrijpen in de mens en het leven met God, gebaseerd is op de ondoorgrondelijke menselijke diepten zelf? Het denken en ervaren van een mens, is soms net zo onbegrijpelijk als God. Waardoor wij een ervaring of gevoel kunnen toedichten aan iets wat buiten ons staat, om het dan toch een plaatst te geven. Al is die plaats betwistbaar.

Zou het niet een enorme verspilde moeite zijn wanneer ik vertrouw in een God die er misschien niet is? Een goddelijke wet volg, die niet goddelijk blijkt te zijn? Dat niet een Geest van God in mij is, maar het mijn eigen psyche is die mij op onverklaarbare wijze iets laat ervaren? Stel dat de roep “Waar is God!?” in de leegte vergaat zonder een antwoord?

Wat kan mij er dan toch toe zetten om vertrouwen te stellen in (een) God? Mijn leven daarvoor omver te gooien zodat het goed zou gevonden worden door die God? Daar is over het algemeen nogal een vertrouwen voor nodig! Of juist luie onverschilligheid waarin een geboren christen niet op de proef stelt, waar hij/zij in gelooft.

En toch geloof ik. Ik geloof in God. Alhoewel ik christelijk ben opgevoed, heb ik mezelf afgevraagd of het allemaal wel echt is. Ook al kunnen vele wonderen of bijzondere ervaring toegedicht worden aan de natuur en de mens zelf, toch ben ik ervan overtuigt dat er een God is buiten de drie dimensies.

Net zoals duisternis een bewijs is van licht, is het bestaan van het occulte voor mij één van de bewijzen dat God bestaat. Datgene waar God voor waarschuwt om niet mee te rotzooien, is soms sterker op te merken dan God zelf. De duivel laat meer wonderen zien en bewijst mij paradoxaal, dat God ook net zo echt is.

Waarop ik ook veel van mijn geloof baseer, zijn de toekomstvoorspellingen in de bijbel. Iets wat maar weinig “religies” aandurven. Doordat het een oud boek is, is soms die “toekomst” al werkelijkheid geworden. In het bijbelboek Daniël staan gedetailleerde profetieën die ook al zijn uitgekomen. Het boek wordt door sommige wetenschappers ondermijnd, door te zeggen dat het later zou zijn geschreven. Andere wetenschappers en bewijzen pleiten juist vóór de betrouwbaarheid van schrijver en tijd. Welke kant vertrouw jij?

Ik geloof de God van Israël. Een trouw God, rechtvaardig en zoekend naar mijn hart om het te mogen liefhebben. Ondoorgrondelijk, net als hoe Hij Zijn evenbeelden heeft gemaakt. Omdat ik in die God mijn vertrouwen stel, stel ik vertrouwen in zijn boek. Omdat Hij zelf verzekert dat het betrouwbaar is. Ik vertrouw Jezus, omdat Zijn leven een vervulling is van beloften van God. En überhaupt Jezus al. Zijn leer en boodschap zijn direct, hoopgevend en gezagdragend. Zijn leven is vanaf geboorte tot opstanding, minstens merkwaardig te noemen. Doordat ik hier mijn vertrouwen in stel, probeer ik te leven op een manier die God oké vindt.

Niet alles zal ik te weten komen in mijn leven. Mijn geloof is dan ook wat het is, namelijk ‘vertrouwen’. Overtuigt van de wonderen in mijn leven, hoe God mij rust geeft in mijn hart en mij richting geeft in mijn leven. Dat ik op een avond opeens realiseerde dat een groot deel van mijn minderwaardigheidsgevoelens weg waren. Waar ik al tijden om had gebeden. Dat ik kreeg wat ik nodig had, juist op de momenten dat ik God zocht: een rustige werkdag, een vriend om mee te praten, een verhelderende gedachte of een antwoord op mijn gebeden in bijbelteksten.

Is veel van wat wij ervaren niet gewoon de menselijke psyche? En niet God? Zijn niet veel wonderen die wij zien in de wereld, de wonderlijke natuur zelf? Maar zou dat in tegenspraak zijn met het bestaan van God? Waarom zou God op onnatuurlijke wijze met een mens moeten spreken, als Hij hem/haar zelf heeft bedacht? Waarom zou God bovennatuurlijk moeten ingrijpen, als Hij zijn natuur zelf al wonderlijk heeft gemaakt? Waarmee ik niet wil zeggen dat er geen wonderen gebeuren, noch dat het God niet zou zijn die van Zich laat horen.

Het is lastig om in één blog volledig uit te leggen waarom ik geloof in God en wat ik geloof. Je mag me er naar vragen. Het is een belangrijk onderwerp, of je het nu gelooft of niet. Onderzoek het. Stel dat het waar is wat Jezus allemaal heeft vertelt… Hij heeft veel gezegt en niet allemaal zoete praat. Ik hoop dat je het gaat uitzoeken wanneer je dat nog niet hebt gedaan.

Prediker 8: 11-17: Levert het nog wat op om te geloven? Zijn Gods wegen te ontdekken?

Johannes 3: 17: Geloof je wat je leest?

Enkele citaten van C.S. Lewis, de schrijver van onder andere de Narnia-reeks:
http://www.allaboutphilosophy.org/dutch/citaten-van-cs-lewis.htm

- Mijn argument tegen God bestond er uit dat het universum zo wreed en onrechtvaardig leek. Maar hoe kwam ik aan dit idee van rechtvaardig en onrechtvaardig? Een mens kan een lijn niet krom noemen als hij niet het een of andere besef van een rechte lijn heeft. Waarmee was ik dit universum aan het vergelijken toen ik het onrechtvaardig noemde?

- Ik probeer hier te voorkomen dat iemand de werkelijk dwaze uitspraak doet die mensen vaak over Hem doen: ‘Ik ben bereid om Jezus te accepteren als een groots moreel leraar, maar ik accepteer niet zijn claim dat Hij God is.’ Dat is de éne uitspraak die we niet kunnen doen. Een man die niets meer was dan dat, een man, maar die het soort dingen zei die Jezus zei zou geen groots moreel leraar zijn. Hij zou ofwel een gek zijn – op het niveau van de man die beweert een gekookt ei te zijn – ofwel de Duivel van de Hel. Je moet een keuze maken. Of deze man was, en is, de Zoon van God; of hij was een gek of iets ergers. Je kan Hem opsluiten als een idioot, je kan naar Hem spugen en Hem als een demon opsluiten; of je kan aan zijn voeten neervallen en Hem Heer en God noemen. Maar laten we niet beginnen met die neerbuigende onzin over wat een groots menselijk leermeester Hij was. Hij heeft die optie niet aan ons opengelaten. Dat was niet zijn bedoeling.